กระเป๋าเดินทงของคุณไม่ได้เจอลม แดด ฝนนานเพียงใด ?
ระยะเวลาคงพอกันกับการที่สองเท้าของคุณลืมละเอียดแห่งเม็ดทราย
นานกี่เวลาที่ดาวบนฟ้าไม่ได้หัวเราะคิกกับอาการแหงนคอตั้งบ่าเพื่อมองประดาเธอ
รถไฟยังคงทอดตัวกลืนระนาบเดียวกับไม้หมอนและทางทอดยาว
หัวลำโพง - ปลายทางที่ใดขึ้นอยู่กับเท้าและใจคุณกำหนด

หมกเวลาให้หมุนไปกับคนรัก เสาร์แล้วเสาร์เล่า
เสมือนลืมไปว่าก่อนหน้านี้ คุณหมุนตัวเองไปกับแผนที่ประเทศไทย
รถไฟสีครีมน้ำเงิน และพระอาทิตย์ขึ้นพร้อมกาแฟเช้าที่ไหนสักแห่ง
ทว่านั่นเป็นสิ่งที่คุณพอใจกับการเปิดเปลือยลมหายใจกับคนรัก

คุณอยากออกเดินทาง , นั่นคุณรู้
เดินทางของคุณหมายรวมมากกว่าการย้ายสถาที่ย่างเหยียบเดิมสู่อื่นแปลก
ทว่าเดินทาง คือการสะสมไมล์และคลี่ขยายลมหายใจให้กระจ่างแจ่มกว่าเมื่อวาน
คุณอาจเดินทางเพื่อพาตัวเองก้าวสู่ร้านกาแฟชื่อเดียวกับที่กรุงเทพมีเกลื่อน
หรือถนนสักสายที่เรียงรายด้วยร้านรวง อาคารทรงโบราณ และอาแป๊ะใบหน้ายิ้มแย้ม
หรือบางร้านน้ำชา ควันพวยพุ่งด้วยระอุน้ำร้อนในโถขัดมันหน้าร้าน
โหวกเหวกเสียงทักทาย นกกรงหัวจุกจิ๊บจั๊บ - นั่นก็ทักทาย
บางทีเบื้องหน้าของคุณอาจเป็นเทือกเขากว้างสุดลูกหูลูกตา
หรือเหลียวหลังอีกครั้งเป็นทะเลโอบกอด ค่ำลง คุณนิ่งพอจะสนทนาเงียบงันกับคลื่นระลอก

โลกประจำของคุณเบียดบังโลกสมมติ
โลกสมมติ -
คุณอยากออกเดินทาง เป้ระริกระรี้จะเกาะบนหลังคุณ คอนเวิร์สคู่นั้นอยากได้กลิ่นลมทะเล
เสื้อยืดสักตัว กางเกงปลายขารุ่งริ่ง .. พร้อมจะไปกับคุณ

โลกประจำ
พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ ทว่าคุณกลับต้องตื่นเช้าเพื่อเดินผ่านพิกัดทางเดิม
ลอดอุโมงค์รถไฟฟ้าใต้ดิน โผล่เพชรบุรีประตู ๓ เพื่อเดินต่อยังป้ายรถเมล์
สักสายที่ผ่านหน้าราม คุณต้องลุกลี้ลุกลนวิ่งตามบันได นั่งหรือไม่นั่ง
ขอเพียงได้หายใจแรงๆสักเฮือก - และไปต่อ


หรือโลกประจำจะถูกโลกสมมติซึ่งอัดอั้นพร้อมปะทุหากเจออากาศหอมๆปะทะ
คุณและกล้องคอมแพ็คตัวเดิม อาจได้มองเห็นอีกโลก , กว่างดงาม .

Comment

Comment:

Tweet

ชอบ

รอดูรูป จะได้ดูไหมคะนี่

#3 By autonome on 2009-04-28 19:55

ตั้งใจเข้ามาครับ

ชอบงานเขียนคุณเช่นกัน

#2 By c h i r a on 2009-04-25 06:09

บังเอิญผ่านทางมาครับ
ชอบงานเขียนคุณจัง..

#1 By Oak (124.122.210.148) on 2009-04-25 01:48