บทพูด*

ชบาหน้าบ้านเคยแย้มบาน ก็หุบยิ้ม
ฝนพรำจนน้ำปริ่ม ก็เหือดแห้งจนแล้งหาย
ฟ้าเอยฟ้าสวย ก็กลับกลาย
เป็นฟ้าเงียบเดียวดาย - กลางเมือง

ใช่ไหม ใช่ไหม ว่าฉันเหงา
เพ้ออีกเพ้อนะเราฝันเฟื่อง
ใช่ไหม ใช้เยอะจังนะ อารมณ์เปลือง
กระดกกาแฟแก้วใบเขื่อง ขมเคยชิน


......................................



ดอกไม้สีม่วงบานหน้าต่าง
อิ่มใบเรียวบาง
อิ่มกลีบเรียวร่าง
.
.
ระริกระริกคล้ายผีกผิน
โอ - ดอกไม้ทะยานบิน
สู่ฟ้าจากดิน - ก่อนไป

บางทีฉันคิดว่าฉันฝัน
หรือฉันอาจฝันว่าฉันคิด
ปล่อยลมหายใจไปตามจริต
ฉันจะคิด หรือฝัน ? - ไม่รู้

ดอกไม้สีม่วง
ฉันมองหาไม่เห็น หรือไม่อยู่
หรือฉันไม่มีอยู่ และดอกไม้ก็มองไม่เห็น
ต่างเราไม่สัมผัสถึง "การเป็น"
แห่งซึ่งเริงเล่นและหายใจ

---------------------


พอแค่นี้ , หลังรับโทรศัพท์ด้วยปะทะอารมณ์ !
21.27 น.

Comment

Comment:

Tweet